De hygiënewetgeving van de EU moet ervoor zorgen dat de voedselveiligheid wordt bewaakt en er dus geen risico’s zijn voor de volksgezondheid.
Belangrijk in deze wet is dat de consument centraal staat. Die moet erop kunnen vertrouwen dat wat hij eet, veilig is. De hygiëne-eisen gelden dan ook voor de gehele productiekolom, beginnend bij de grondstofleveranciers en eindigend in de winkelschappen. Dat heeft gevolgen voor de varkensbedrijven. Allereerst is een varkenshouder nu volgens de wet een levensmiddelenproducent, met alle verantwoordelijkheden van dien. Inclusief de aansprakelijkheid voor de veiligheid van producten.

Calamiteiten met veevoeders, zoals de besmetting met dioxine, vormen de aanleiding van de hygiënewetgeving. De nieuwe regels moeten er voor zorgen dat dit soort ongeregeldheden sneller worden ontdekt, zodat de maatregelen op tijd zijn en de consument geen risico loopt. Ook de vleeskeuring maakt deel uit van de nieuwe wetgeving. Want ook besmettingen met bijvoorbeeld salmonella en residuen van diergeneesmiddelen zijn taboe.

 
De nieuwe regelgeving is ingrijpend voor veel bedrijven. Op de eerste plaats moeten varkenshouders bewijzen dat zij aan alle eisen voldoen. En als het dan toch mis gaat, kan de schade oplopen tot in de miljoenen euro’s. Varkenshouders en veevoerindustrie hebben er dus alle belang bij om problemen te voorkomen.

De varkenshouderij heeft al veel geregeld in bestaande kwaliteitssystemen. Met IKB heeft de varkenshouderij een goed fundament om nieuwe wetgeving op te bouwen. Daarom valt het aantal nieuwe regels voor de varkenshouderij wel mee.
Daarnaast hebben de veevoerleveranciers en de slachterijen hun verantwoordelijkheid genomen, door wetsoverstijgende kwaliteitssystemen in te voeren.